Eindejaarsblog

We hadden als VIStrainingen een mooi jaar. Mooie omzet, bescheiden winst, grote nieuwe opdrachtgevers, prachtige trajecten en de samenwerking met Berckeley Square liep meer dan geweldig. Ons kantoor werd verbouwd tot een nieuwe plek die inspireert en verbindt, we kregen en krijgen nieuwe geweldige mensen erbij en we hebben met pijn in ons hart afscheid genomen van andere geweldige mensen. En zij van ons.

Er waren ook genoeg schaduwkanten. We verloren opdrachten, we liepen tegen intern gedoe aan, de verbouwing werd niet goed gemanaged (door ‘moi’) en de balans werk/privé was erg scheef. Persoonlijk was het zeker niet een geweldig jaar. Mijn geweldige, grappige vader overleed in het voorjaar, ik werkte overall te hard, thuis was het pittig door een lastige relatie met mijn ex en ik verwaarloosde weer een jaar mijn geweldige vrienden (die alleen al geweldig zijn omdat ze het met me uithouden).

Ik geloof steeds meer dat er geen zon is zonder schaduw en tegelijkertijd blijf ik het lastig vinden om dit beide te uiten. Ik, maar ik denk meer mensen, ben gewend geraakt aan het melden dat alles goed gaat. Ik laat op FB geweldige foto’s zien van mijn blije kinderen en maak er geen een van de avonden dat ik onder een dekentje alleen hard aan het werk ben. Ik bedank een opdrachtgever voor de feedback bij het verliezen van een grote opdracht, terwijl ik boos ben en het oneerlijk vind en eigenlijk wil zeggen dat ze erin kunnen zakken (ik ben geen goede verliezerJ). Iedereen meldt in onze branche groei en nieuwe plannen terwijl we weten dat er grote overnames worden gedaan en grote namen in zwaar weer zitten. En ook ik begin dit blog met de successen.

Het fascineert me wel. Er lijkt veel meer ruimte te komen voor kwetsbaarheid en tegelijkertijd is er een tendens om vooral te laten zien dat het goed gaat. Ik word er vaak moe van. Overal waar ik kijk, zie ik gelukkige mensen die stralen. Zelfs de wat zware acteur Jack Wouterse uit de Jumbo reclame die met een pizza eenzaam naar huis loopt, wordt binnengehaald door een kamer vol vrienden en zelfs 2 gourmetpannetjes. Ik ben maar wat jaloers op hem… Alles wat ik doe, doet iemand anders ergens beter. En natuurlijk weet ik dat dit niet waar is. Als ik in gesprek raak met collega’s, vrienden dan hoor ik natuurlijk dat iedereen met zijn eigen thema’s, keuzes en gekkigheden worstelt.

Kunnen we voor volgend jaar afspreken dat we ook dit meer delen? Dat we elkaar niet laten vallen als de ander vertelt dat het zwaar is, dat bedrijven durven te melden dat ze het moeilijk hebben? Want dat is de angst, denk ik: dat klanten weglopen, vrienden verdwijnen en relaties kapot gaan. Ik hoop dat we de zon-, en schaduwkanten juist gaan omarmen. Dat we elkaar meer vasthouden als we onze slechte momenten laten zien en dat we samen afspreken dat het leven meestal geweldig is, maar soms ook gewoon klote.

Ik wens jullie een 2015 waarin we groeien omdat we blijven staan als het zwaar is en stralen als het mooi is. En een jaar waarin we elkaar vasthouden…

‘Leiderschap: de uitdaging tussen ambitie(s) en realiteit in tijden van crisis’

Ik scoor hoog op ambitie, dat is een gemeten feit. Of ik realistisch ben is maar de vraag. Laat staan of ik daar een goede balans tussen aan kan brengen. Ik geloof wel met hart en ziel in leiderschap. Ik geloof dat leiderschap leidt tot minder lijderschap en daarmee tot een mooiere wereld. Zolang ik leef geloof ik daarmee ook in mogelijkheden, dat dingen lukken als je maar je best doen. En dat je dat dus moet doen: je best. En veel dingen zijn goed gelukt, al zeg ik het zelf: een stichting die uitdagende, grensverleggende vakanties organiseert voor jonge mensen met een lichamelijke handicap, een bedrijf waar veel vertrouwen is, we deelnemers trainen om veel leiderschap te laten zien door dat zelf zoveel mogelijk van te laten zien, twee prachtige jongens, drie boeken, een huis vlakbij het strand, lieve vrienden en een hoop surfplanken.

Er is ook veel niet gelukt, tot mijn stomme verbazing. Hard werken bleek niet altijd genoeg. Leiderschap is niet zo moeilijk als de zon schijnt, de economie bloeit en je jezelf goed voelt. Maar vaak gaat het niet zo. Dan valt het weer tegen, breekt een crisis aan en heb je een offday. Leiderschap gaat juist om die momenten, is me steeds duidelijker geworden. Hou je dan je rug recht? Durf je dapper te zijn? Durf je dan jezelf te laten zien, je eigen koers te blijven varen?

In 2010 ging het slecht met mijn bedrijf. Heel slecht. De economie viel tegen en ingecalculeerde grote opdrachten bleven uit. En ik had het niet goed gedaan de jaren ervoor. Financieel had ik mijn bedrijf niet gezond gemaakt. Te weinig winst gedraaid en dus geen reserves opgebouwd om de tegenvallers op te vangen. Het leidde ertoe dat ik vijf geweldige mensen moest ontslaan. Het werd een zwarte zomer voor hen en voor mezelf.

Ik had net daarvoor een boek over vertrouwen en transparantie geschreven en vond dus niet dat ik mooi weer moest spelen naar de buitenwereld toe. Na overleg met mijn collega’s schreef ik over onze situatie en bracht dat naar buiten via een blog en twitter. Ik vond het misschien wel het spannendste wat ik ooit heb gedaan… De reacties waren overweldigend en erg troostrijk. In die donkere dagen was het mooi om te ervaren dat kwetsbaarheid en openheid tot mooie dingen leidden.

Het afgelopen jaar stond in het teken van mijn nieuwe boek: ‘Nieuwe Leiders gevonden’ en al het werk daar omheen. Het werd me steeds duidelijker dat van al het leiderschap dat ik in mijn werk liet zien, ik nauwelijks een fractie daarvan mee naar huis nam. Daar hoopte ik teveel, klaagde teveel, huilde teveel en liet ik me teveel meenemen in een situatie die ik niet wilde. Het bizarre is dat ik dit pas zag, toen ik me sterk genoeg voelde om los te laten. Wat ik moest loslaten was mijn ideaal: mijn droom van een ‘normaal’ gezin. ‘Loslaten vergt vaak meer moed dan vasthouden’, las ik ergens in een tweet van Jan Bommerez en die woorden bleven maar nagalmen in mijn hoofd. Nu, een half jaar later, heb ik ze wel begrepen.

Ik geloof dus nog steeds en misschien nog wel meer in leiderschap. Dat je veel in eigen handen hebt en dat het gaat om om te gaan met wat er is. Niet teveel in het verleden te blijven hangen en niet teveel hopen op dat wat komen gaat. Ik surf graag en dat lukt alleen als ik gefocussed ben op de golf en me durf te laten gaan.

Leiderschap in organisaties gaat ook steeds meer om lef en jezelf laten zien. ‘Leiderschap is de combinatie van kracht en kwetsbaarheid in hetzelfde moment’, zegt Raymon Geurts in mijn boek. Natasja Bovee zegt daarin: ‘leiderschap gaat over jezelf niet groter en kleiner maken dan je bent’. Mijn inschatting daarnaast is dat leiderschap steeds minder wordt gekoppeld aan een functie, maar een belangrijke attitude van de medewerker zelf wordt.

Leiderschap in organisaties zorgt ervoor dat organisaties gaan overleven in deze crisistijden. We zoeken mensen die hun best doen, gedreven, geïnspireerd zijn en intrinsiek gemotiveerd zijn. We zoeken, kortom, leiders. Die leiders krijgen we steeds meer als we hier ruimte aan geven, vertrouwen. De leiders die leiderschap faciliteren in crisistijden, zijn dus de leiders waarnaar we op zoek zijn. Geen egogedreven zenders, maar ‘gewoon’ aardige mensen die zelf veel leiderschap laten zien en werken volgens de nieuwe 3 R’en: Richting geven, Ruimte bieden en Resultaten boeken. Die genoeg visie hebben om een inspirerende, avontuurlijke koers uit te zetten, het vermogen hebben (en genoeg egobewustzijn) om dan de anderen zelf de weg ernaar toe te laten ontdekken en het lef hebben om mensen aan te spreken op hun resultaten. Mensen die zichzelf kennen en daarmee om kunnen gaan. Die excuses aanbieden als ze fouten maken en applaus geven aan de mensen die dat verdienen. Die mensen zoeken we. En dat zoeken we ook steeds meer in onszelf.

Ik vind soms verrassend veel leiderschap in mezelf en soms verrassend weinig. Leiderschap is misschien wel juist de combinatie van ambitie en realiteit. Geloven in dat veel kan in deze wonderlijke wereld en tegelijkertijd het doen met wat zich aandient. Ik ben dus zeker niet het rolmodel als het gaat om ten alle tijde leiderschap laten zien. Ik ben wel het rolmodel als het gaat om het werken aan, worstelen met, en bovenal geloven in leiderschap. En dit doorgeven aan anderen. Zoals nu J.


Als je dit vindt, dan zou ik het heel fijn vinden als je op me stemt via: http://www.lofnextrolemodel.nl/members/ticapeeman/

Van ongenaakbaar naar kwetsbaar

Kwetsbaarheid loont. In allerlei onderzoeken wordt duidelijk dat je kwetsbaar opstellen niet alleen als een kracht wordt gezien, maar ook dat het leidt tot meetbare betere resultaten. 60% van de managers geven in een onderzoek uit 2007 (..) aan dat emoties tonen op de werkvloer erbij hoort. En wie heeft niet de prachtige TEDtalk van Brene Brown gezien: the power of vulnerability en is dus verkocht? Geen vuiltje aan de lucht dus, zou je denken. 

En in dat denken zit volgens mij de angel. Leiders hebben geleerd vooral cognitief bezig te zijn, te rationaliseren. Alles van een afstand te bekijken en daar dan allerlei wijze dingen over te roepen. Leiders hebben vaak afgeleerd om al te spontaan te reageren en zeker niet al te kwetsbaar. Dat was nog niet zo lang geleden immers nog vooral een teken van zwakte. En dat is in veel organisaties nog steeds zo. Ik maak het echt mee dat managers die hun emotie laten zien, achteraf verklaren dat ze een slechte dag hadden…

Nu is het ook de vraag of het handig is om de hele dag je primaire emoties te tonen. We zagen bij het hoofdstuk over imago’s al dat dit bij authenticiteit in ieder geval niet handig is. Wel lijkt het al een grote stap in de goede richting te zijn als je als leider durft aan te geven waar je mee zit, dat je het niet weet, dat het je raakt, dat je hulp nodig hebt.

Ik denk dat dit misschien nog wel de grootste uitdaging is voor de leiders die al een heel eind op weg zijn. Bij de nieuwe leiders die ik volgde voor dit boek, heb ik dit het minste gezien; kwetsbaarheid. Ze waren zeker heel open en transparant, maar kwetsbaarheid is net nog een andere stap, in mijn optiek. Degene die het wel liet zien, zorgde ook voor veel effect, dat vond ik dan wel weer mooi om te zien.

En laat ik helder zijn: ik vind kwetsbaarheid ook echt moeilijk. Ik ben redelijk open en transparant, dat geloof ik ondertussen wel. Maar echt mijn emoties tonen? Ik vind het maar wat moeilijk. Ik heb toch vaak overtuigingen dat ik sterk moet zijn, stoer. De keren dat ik dat niet kon opbrengen, waren achteraf gezien cadeaus. Mijn collega’s gingen voor me staan, namen zaken van me over en reden me naar huis. Ik voelde me enorm gesteund en kan nog tranen in mijn ogen krijgen als ik aan die momenten terugdenk.

En toch winnen die prachtige herinneringen het vaak niet van onze oeroude overlevingsdriften om ons niet kwetsbaar op te stellen. In de oertijd was het niet slim om je kwetsbaar op te stellen; dan kon je meteen opgegeten worden… en laat ons meest krachtige brein nou net het brein te zijn dat is ontstaan in die tijd. En dus: als we opgroeien leren we het af om kwetsbaar te zijn, want het woord zegt het al: je kunt dan gekwetst worden en dat doet pijn. Gekwetste kinderen worden vaak getraumatiseerde volwassenen. Het bijzondere is dat we ons ook in ons volwassen leven blijven hangen aan die ervaringen, terwijl er juist dan weinig negatieve ervaringen volgen op kwetsbaarheid. Sterker nog; jezelf laten zien leidt tot heel veel positieve effecten, dat heb ik eerder al aangegeven.

En dus blijft kwetsbaarheid tonen een strijd. Een strijd tussen oeroude overlevingsmechanismen en remmende overtuigingen aan de ene kant om het niet te doen en lef aan de andere kant om het wel te doen. Met alles wat we hebben.  

Heb jij het lef?

Het gaat niet goed...

Misschien is dit wel mijn spannendste blogbericht tot nu toe. Het gaat niet goed met mijn/ons bedrijf VIStrainingen. Nadat we vorig jaar met hard werken nog een mooi resultaat haalden, is het nu zwaar weer. De open trainingen lopen heel slecht en in company is het onvoorspelbaar; grote opdrachten worden uitgesteld en dan komen er weer ineens toch weer wat dingetjes binnen. Sprokkelen noemen we het. En we weten echt niet of we hier goed doorheen komen. Het gekke is dat het najaar helemaal vol dreigt te lopen en dat we nu veel te weinig werk hebben.

En ik schrijf het omdat ik vind dat ik ook hier wel transparant in moet zijn. Dat is niet mijn sterkste kant; ik speel liever mooi weer. Ik vind het heel pijnlijk om toe te moeten geven dat het niet goed gaat en heb al honderd keer naar mezelf gekeken wat ik nou heb laten liggen, wat ik niet goed het gedaan. Volgens mijn collega's ben ik niet zo almachtig en is het ook gewoon crisistijd.

Als ik echter de berichtgeving om me heel volg, dan lijkt het of het met de meeste anderen goed gaat. De twitteraars melden het ene succes na het andere. Partners zeggen me 1-op-1 meestal wel dat het niet goed gaat, maar sluiten meestal af met 'maar we komen er wel doorheen'. En ergens denk ik dat het niet kan; het kan niet zo zijn dat het met iedereen economisch goed gaat. Grote organisaties zijn daar niet zo moeilijk in; die geven gewoon aan dat ze grote verliezen leiden. Maar het lijkt wel als het om kleinere bedrijven gaan met wellicht identificeerbare mensen, dan blijft het stil.

Het is ook logisch; gewonde dieren trekken zich terug. Maar we leven in een wereld waarin we juist uit die onbewuste veilige patronen willen stappen. Een bewuste stap willen maken om bijvoorbeeld transparantie en kwetsbaarheid te tonen hoor ik overal en niet in de laatste plaats van mezelf. En uiteindelijk gaat het om het echt doen, het lef tonen en risico nemen. Want zo voelt het zeker; ik vind het vreselijk spannend om dit nu te schrijven en heb het idee dat ik een groot risico neem. 'Wellicht lezen klanten dit en denken ze dat we geen goed bedrijf zijn', dat soort overtuigingen en angsten spoken door mijn hoofd.

Maar ja, 'you teach what you preach'. En dus vind ik dat ik geen boeken kan schrijven over kwetsbaarheid en transparantie, als ik dat zelf ook niet laat zien. So, here goes nothing: het gaat niet goed met VIStrainingen.

En dat is mooi k...